>
Tarihler 2009 yılını gösterdiğinde ülkemizde ve dünyada “kriz” günlük hayatın her anına hükmeder bir hale gelmişti. Kapitalizm dönemsel olarak yüksek çıkışlı, ama öz olarakta sürekli krizlerin oluşması ile kendi devamlılığını sağlayan bir sistemdir. Bu süreç içerisinde hemen hemen her sektör, kriz kavramını tartışmaya gündemde tutmaya ya da kendi koşulları ile krizi ilişkilendirmeye endeksli bir döneme girdi. Bizde 3. ATG sürecinde ana konu başlığımızı ve tasarım sektöründeki ilk tartışmayı “Kriz ve Tasarım” üst başlığı ile gündeme aldık. Bu bağlamda gerçekleştirilen etkinliklerde ATG Fikir Sahibi ve Proje Yöneticisi olarak “Kriz” kavramını vurgulayan bir Afiş Sergisi açtım. Serginin temel çıkış noktası, aslında krizin öyle çok şaşalı, süper ekonomik bilgi gerektirmeyen, bu sistem içerisinde herhangi bir zamanda herhangi biri tarafından ya da etkiler tarafından çok kolaylıkla gündemin en üst başlıklarına çıkarılabileceğinin düşüncesi ile “Kriz” ile bir oyun oynamanın sergisi olmasına karar verdim. Aslında iş çocuk oyuncağıydı. Sonuçları itibari ile ciddi bir durum olmasına karşın, istenen aslında bu ciddiyetin bilincine herkesin varmasını sağlamak ve arkada büyük oyunların oynanmasına zemin hazırlamak olabilirdi.
Biliyorsunuz bu ülkede güzel sanatlar ile ilginenler çocukluk ve gençlik çağlarının ilk dönemlerinde, doktor, avukat, öğretmen, mühendis ya da memur olmaya zorlanmış ve içlerindeki patlamaya hazır volkanların üstü sürekli koca koca taşlar ile kapatılmıştır. İşte bu ve buna benzer düşüncelerle hazırlanan çalışmalar evin reisleri tarafından bulunmuş ve vahşi batının çöplüğüne atılmıştır. Çocuk bu yaptıklarını çöpten almış üzülmüş, düzeltmiş ve yarın olacak sergiye hazır hale getirmiştir. Sergi mekanına gittiğinde herkes Krizi konuşmaktadır. Kafasında kendi yaşadığı kriz vardır ve söylenenler hiç mi hiç ilgisini çekmemektedir. Tam o sırada biri yanına yaklaşarak “Kriz” hakkında ne düşündüğünü sorar. Çocuk cevaplar “ne krizi ya, krizi babam da yapar.”
